Супер-Инфо
super.kg
видео
Экинчи болумун тезирээк жазып коюнуздарчы сураныч?
Жат терезеде өскөн менин гүлдөрүм Зинакан ПАСАҢОВА
#41 12 May 2014 - 13:56
- Карапайым
-
- Кыймылы жок
- 178
- 25 July 11
- : 22 Jul 2014 23:33
- Жынысы:Аялзаты
- Калаасы:Ош, Сочи
Алланын корсоткон ар бир күнүнө миң мертеден шүгүр!
#42 22 November 2016 - 13:23
- Активист
-
- Кыймылы жок
- 1105
- 25 January 12
- : 15 Apr 2020 20:11
Экинчи болуму болсо жазып койунуздарчы
#43 22 November 2016 - 18:15
- Момун
-
- Кыймылы жок
- 20
- 10 August 16
- : 04 Jan 2019 23:06
- Жынысы:Аялзаты
ээ бутолекпи
аягын карабай эле окуп алыпмын
чыгарманы жазаардан мурда кичине ойлонуп анан жазгылачы толук жазганга кудуретим жетеби деп
аягын карабай эле окуп алыпмын
чыгарманы жазаардан мурда кичине ойлонуп анан жазгылачы толук жазганга кудуретим жетеби деп
#44 23 November 2016 - 16:49
- Активист
-
- Кыймылы жок
- 1105
- 25 January 12
- : 15 Apr 2020 20:11
Биринчи болуму буткон экинчиси жоок
#45 24 November 2016 - 10:30
- Активист
-
- Кыймылы жок
- 318
- 15 February 13
- : 28 Feb 2017 09:14
- Жынысы:Аялзаты
Экинчи болумун жазып койгулачыыы.
#46 24 November 2016 - 10:31
- Активист
-
- Кыймылы жок
- 318
- 15 February 13
- : 28 Feb 2017 09:14
- Жынысы:Аялзаты
Келип эле карайм кундо,балким уландысы жазылып калдыбы деп.
#47 24 November 2016 - 21:57
- Активист
-
- Кыймылы жок
- 808
- 11 August 13
- : 11 May 2020 00:36
- Жынысы:Аялзаты
Автор (Зинакан Пасаңова) повестинин экинчи бөлүгүн жарыялабаса,
биз кайдан алып бул жакка жүктөмөк элек. Биринчи бөлүм "Кыргызстандын жаңы адабияты"
сайтынан алынып жүктөлгөн, ошол сайтка кирип турсаңар, балким, окуп каларсыңар.
#48 18 April 2017 - 10:21
- Карапайым
-
- Кыймылы жок
- 94
- 06 April 17
- : 21 Jan 2019 14:35
- Жынысы:Аялзаты
- Калаасы:Кызыл кыя
Ошол түндү кирпик ирмебей өткөрүп, таң заардан жүрөктү опкоолжуткан
санаа менен операцияга даярдана баштадым. Буюмдарымды жыйнап
коюп, душка түшүп жуунуп, санитар аял берген ак бөз көйнөктү киеримде
муунум бошоп кетти. «Ыйлаба, күчүңдү кетиресиң», – деп акушер– хирург
эркек улам соороткон сайын көз жашым токтосочу… Эч кимге айтпаган
жүрөк дартым, арман күйүтүм, кабыл болбогон тилектерим, жалгыздыгым, «балам аман бекен» деген коркунучум ыйыма чыгып, нукту
жырып кеткен ташкындай болуп ага берди… Кийин айтышат, операция
убагында да, андан кийин уктап жатканымда да көздөрүмдөн тынымсыз
жаш агып туруптур. Боюмдан алышкан балам уул экен. Ага да Кудай ченелүү эле өмүр
бериптир. Тубаса жүрөк дарты менен төрөлгөн балам көзгө көрүнүп,
талпынып калганда жок болду. «Мени да кошо көмгүлө!» деп ботодой
боздоп сөөгүн бербей талаштым. Колумдан жулуп кетишип, алпарып
көөмп коюшту. Түнү баары укташканда акырын эшикке чыктым да,
темселеп гөрүстөндү көздөй жөнөдүм. Наристе бойдон көз жумушкан үч перзентим жаткан бейиттен башка жакта мага күн жок эле. Ай жарыгында
издеп жүрүп дөмпөйгөн дөбөчөлөрдүн арасынан уулумдун топурагы
кургай элек кол башындай мүрзөсүн таптым. Бакырган бойдон үстүнө
жыгылып, колдорум менен чапчылап ачып кирдим. Канча убакыт өттү
билбейм, акыры кабырдын оозун ачып, баламдын сөөгүн сууруп чыктым.
Анайыным, өзүм чүргөгөндөй болуп ак сурпка оролуп мемиреп жатат. Карын чачы карарып көзүнө түшүп, жүзү сүттөй аппак, сүзүлө жабылган
кирпиктери камыштай болуп тикеленип турат. Уулумдун бешенесинен
өпсөм таштай катуу, муздак экен. Чочуп кетип «чымындай жаны жаннатка
учуп кеткен тура» деген элдир-селдир түшүнүк акыл-эсимди араласа да
ага ынангым келген жок. Баламды алдыма алып алдейлеп олтурам.
Көкүрөгүм сүткө толуп дирилдеп агып, уулума айтып үлүрө албай калган бардык жалынычымды, эркелетип,элжиреген мээримимди, балапан
жытына тойбой калган кусалыгымды төгүп-төгүп жалбарып буркурап
ыйлап да олтурам. Менин бул кайгымдан үшү кеткендей асманда Ай гана калтырап
тикирейип карап турду. Жылдыздар жүзүн жаап-жашырып ала
качышкандай алыстан көрүнүп-көрүнүшпөйт. Ээн, эски мүрзөлөрдү
жаңыртып, кайгымды айтаарга башка эч кимди таппай «Апа-а!» деп
айкырыкты салып, өзүм көрө элек апамды жардамга чакырып, ботодой
боздоп жаттым. Менин кайда кеткенимди туюп калышканбы, аталаш кайнагам аты менен
чаап келиптир. Гөрүстөнгө атчан эле күү менен кирип барып, мени
тебелетчүдөй болуп омуроолоп камчылап ийди. Кайыштан жылан боор кылып өрүлгөн камчынын уусун тоотуп да койгон
жокмун. «Балама тийбесин» деп калкалап ала качтым. Кайнагам анан
аттан ыргып түштү да, маңдайыма чөгөлөп: «Олдо, айланайын, ая! Очор-бачар эле боло турган түрүң бар эле!
Кудайга кай жагыңдан жаздың экен? Ушинтип жалгыз перзентиңди да
атаа кылбай койсо, кантели!.. Мастан кайненеңдин каары тийди го, тийди
го!», – деп муун-жүүнү зыркырап жашыды. Анан колумдагы баламды
тонуна ороп көтөрүп, мени жетелеп, мүдүрүлүп, жыылып-тыгылып
олтуруп айылга жеттик. Уулумду жууп, кепиндеп кайра көмүштү. Бул жолу олтурган ордумдан
козголбой, нес болуп катып турдум. Жүрөгүм какпай токтоп калгансыды. Ошол күнү Назардын кайда жүргөнүн билбейм, кечээги бойдон үйгө
жатаар убак келди. Түз мен жаткан бөлмөгө кирип, чыракты жагып, азга
карап турду. Башымды көтөргөн жокмун. Тирүү менен өлүктүн ортосунда
карайлап, жашоодон аша кечип тургам. Ал менден корккондой, акырын
теңселе басып келип, жүзүмө үңүлүп: «Гаухар, Гаухар».. деп үн салды.
«Бур» эткен арактын ачуу жыты думуктуруп, көздөрүмдү ачышка аргасыз кылды. Ал экөөбүз тиктешип калдык. Менин чын эле тирүү экениме
ишенбегенсип, шишиген кабагы менен сестейе караганы тумандап
көрүндү. Анан өңү– башы бырышып эмшеңдеп мени баса жыгылды. Кечээтен бери көздөрүмдөн жаш чыкпай калган эле. Жүрөгүм гана
ачыштырып күйүп жаткан. Күйөөмдүн ыйы мени бошотту. Кургаган
каректеримден кайрадан көз жаш булак болуп акты. Жарык дүйнөгө
келбей жатышып чарчап калышкан периште балдарыбызды жоктоп,
азабына чыдабаган арман-күйүтүбүздү ыйга чыгардык. Үстүбүзгө жан
адам кирген жок. Анын жүзүнөн салаалап аккан ачуу көз жаштын даамын эриндеримден сезип жатып: «Эми эч качан Назар менен урушпайм,
урушпайм…» – деп ичимден кайталай бердим.
санаа менен операцияга даярдана баштадым. Буюмдарымды жыйнап
коюп, душка түшүп жуунуп, санитар аял берген ак бөз көйнөктү киеримде
муунум бошоп кетти. «Ыйлаба, күчүңдү кетиресиң», – деп акушер– хирург
эркек улам соороткон сайын көз жашым токтосочу… Эч кимге айтпаган
жүрөк дартым, арман күйүтүм, кабыл болбогон тилектерим, жалгыздыгым, «балам аман бекен» деген коркунучум ыйыма чыгып, нукту
жырып кеткен ташкындай болуп ага берди… Кийин айтышат, операция
убагында да, андан кийин уктап жатканымда да көздөрүмдөн тынымсыз
жаш агып туруптур. Боюмдан алышкан балам уул экен. Ага да Кудай ченелүү эле өмүр
бериптир. Тубаса жүрөк дарты менен төрөлгөн балам көзгө көрүнүп,
талпынып калганда жок болду. «Мени да кошо көмгүлө!» деп ботодой
боздоп сөөгүн бербей талаштым. Колумдан жулуп кетишип, алпарып
көөмп коюшту. Түнү баары укташканда акырын эшикке чыктым да,
темселеп гөрүстөндү көздөй жөнөдүм. Наристе бойдон көз жумушкан үч перзентим жаткан бейиттен башка жакта мага күн жок эле. Ай жарыгында
издеп жүрүп дөмпөйгөн дөбөчөлөрдүн арасынан уулумдун топурагы
кургай элек кол башындай мүрзөсүн таптым. Бакырган бойдон үстүнө
жыгылып, колдорум менен чапчылап ачып кирдим. Канча убакыт өттү
билбейм, акыры кабырдын оозун ачып, баламдын сөөгүн сууруп чыктым.
Анайыным, өзүм чүргөгөндөй болуп ак сурпка оролуп мемиреп жатат. Карын чачы карарып көзүнө түшүп, жүзү сүттөй аппак, сүзүлө жабылган
кирпиктери камыштай болуп тикеленип турат. Уулумдун бешенесинен
өпсөм таштай катуу, муздак экен. Чочуп кетип «чымындай жаны жаннатка
учуп кеткен тура» деген элдир-селдир түшүнүк акыл-эсимди араласа да
ага ынангым келген жок. Баламды алдыма алып алдейлеп олтурам.
Көкүрөгүм сүткө толуп дирилдеп агып, уулума айтып үлүрө албай калган бардык жалынычымды, эркелетип,элжиреген мээримимди, балапан
жытына тойбой калган кусалыгымды төгүп-төгүп жалбарып буркурап
ыйлап да олтурам. Менин бул кайгымдан үшү кеткендей асманда Ай гана калтырап
тикирейип карап турду. Жылдыздар жүзүн жаап-жашырып ала
качышкандай алыстан көрүнүп-көрүнүшпөйт. Ээн, эски мүрзөлөрдү
жаңыртып, кайгымды айтаарга башка эч кимди таппай «Апа-а!» деп
айкырыкты салып, өзүм көрө элек апамды жардамга чакырып, ботодой
боздоп жаттым. Менин кайда кеткенимди туюп калышканбы, аталаш кайнагам аты менен
чаап келиптир. Гөрүстөнгө атчан эле күү менен кирип барып, мени
тебелетчүдөй болуп омуроолоп камчылап ийди. Кайыштан жылан боор кылып өрүлгөн камчынын уусун тоотуп да койгон
жокмун. «Балама тийбесин» деп калкалап ала качтым. Кайнагам анан
аттан ыргып түштү да, маңдайыма чөгөлөп: «Олдо, айланайын, ая! Очор-бачар эле боло турган түрүң бар эле!
Кудайга кай жагыңдан жаздың экен? Ушинтип жалгыз перзентиңди да
атаа кылбай койсо, кантели!.. Мастан кайненеңдин каары тийди го, тийди
го!», – деп муун-жүүнү зыркырап жашыды. Анан колумдагы баламды
тонуна ороп көтөрүп, мени жетелеп, мүдүрүлүп, жыылып-тыгылып
олтуруп айылга жеттик. Уулумду жууп, кепиндеп кайра көмүштү. Бул жолу олтурган ордумдан
козголбой, нес болуп катып турдум. Жүрөгүм какпай токтоп калгансыды. Ошол күнү Назардын кайда жүргөнүн билбейм, кечээги бойдон үйгө
жатаар убак келди. Түз мен жаткан бөлмөгө кирип, чыракты жагып, азга
карап турду. Башымды көтөргөн жокмун. Тирүү менен өлүктүн ортосунда
карайлап, жашоодон аша кечип тургам. Ал менден корккондой, акырын
теңселе басып келип, жүзүмө үңүлүп: «Гаухар, Гаухар».. деп үн салды.
«Бур» эткен арактын ачуу жыты думуктуруп, көздөрүмдү ачышка аргасыз кылды. Ал экөөбүз тиктешип калдык. Менин чын эле тирүү экениме
ишенбегенсип, шишиген кабагы менен сестейе караганы тумандап
көрүндү. Анан өңү– башы бырышып эмшеңдеп мени баса жыгылды. Кечээтен бери көздөрүмдөн жаш чыкпай калган эле. Жүрөгүм гана
ачыштырып күйүп жаткан. Күйөөмдүн ыйы мени бошотту. Кургаган
каректеримден кайрадан көз жаш булак болуп акты. Жарык дүйнөгө
келбей жатышып чарчап калышкан периште балдарыбызды жоктоп,
азабына чыдабаган арман-күйүтүбүздү ыйга чыгардык. Үстүбүзгө жан
адам кирген жок. Анын жүзүнөн салаалап аккан ачуу көз жаштын даамын эриндеримден сезип жатып: «Эми эч качан Назар менен урушпайм,
урушпайм…» – деп ичимден кайталай бердим.
байкуш келин ай:'(:'(:'(
#49 22 August 2017 - 16:05
- Активист
-
- Кыймылы жок
- 642
- 04 November 16
- : 06 Jun 2021 17:16
Уландысын кутуудомун.
