Ал эми мени кубанткан бир жанылык ата-энемдин убадасына туруп, окутам дегени болду. Ушунчалык суйундум дейсин, кубанычымда чек жок. Шаардын чоочун жашоосунан чочулаштыбы,
ата-энем эжемдин уйуно жашаарымды эскертишти.
Ошентип шаарга эжемдин уйуно кочуп барып, окуп калдым. Эн алгачкы студенттик кундор, жаны жашоо, жаны курсташтар баарысы мен учун жаныдан жашоо, жаныдан кадам болгону менен, Айбек деген илдеттен эч арыла албадым. Кочо-койдо журсом деле элендеп, тааныш караанды издегеним издеген. А бирок, ал менден алыстап баратты. Себеби белгисиз. Бир куну капысынан Аны кордум, достору менен баратыптыр.
Суйунгонумдон -Айбек!-деп кыйкырып жибергенимдида элес албай калыпмын. А Айбек болсо мени коро туруп, а тугул кол булгап чакырганымдыда уга туруп, укмаксан болуп терс бурула басып кетти. Артынан токто деп жугурууго дале намыс кургур бут тосту. Ай ошондогу онтойсуз абалымды, азыр соз менен жеткизе албаймго, жер жарылсачыда,
мен кирип кетсемчи. Тим эле бут алдымдан жер кочуп, бутум тушалып, кулап бараткандай сезимде болдум. Жоок! Кулабадым, бир азга козум карангылап барып, отуп кетти. Жашоодо мынчалык эч ким ызаалантпаган,
эч ким мындай жагымсыз мамилеси менен жерге какпаган. Ачуу жаш алкымыма келип кептелип калгансыды.
Учуп-куйуп уйго жеттим. Тамакда отпойт. Демейде эки, уч кундо бутчу ишимди тун бир оокумга чейин ызаанын кучу менен бутуруп салдым. Уй жыйдым, кир жуудум, эзелки кылынбай жаткан жумуштардын баарын зымыратып чекеден кыла бердим, кыла бердим, антпесем ичимдеги буркан-шаркан тушуп кайнап жаткан нерсенин ичине чогуп кетчудоймун.
Эжемдерге корунбой жашынып алып жасаган ишимди айт.)) Менин ачууга, ызаага буулуккан, канаты сынган кополоктой болгон кейпимди коргозгум келбеди. Ким билет, менин ордумда сабыры жок, башка кыз болсо, эмне кылмак? Артынан барып чанырып, истерикага алдырат беле ким билсин?
Салмактуулугум,
эч кимге ачылбаган бир муноздуулугум бул ызааны женип кетти окшойт азыр ойлосом.
Барксыз откон балалык суйуум! Же секелек кыздын арзуусу.))
#21 23 November 2015 - 11:04
Ал мени эшек деди, ооба дедим,
Менинда кемсинтууго жетет тилим!
Не кылам айкырышып, кыйкырышып,
Эшектигин мен анын билип туруп.
Байдылда Сарногоев
#24 23 November 2015 - 14:26
Эхх балалык суйуу!
Аргасыз артка карап кылчайып,жылмайып
эстеп олтурам.
Аргасыз артка карап кылчайып,жылмайып
#27 23 November 2015 - 23:20
Бир чети жаны жашоо, жаны дем менен бир чети ызаа, окунуч, сагыныч коштолгон 1-курсум сонуна чыгып. 2-курс болдум. Жан дуйномо кирип уялап, сулук курттай соргон Айбек деген вирустан кутулуу максатында бут жан дилимди окуга койдум. Эч нерсеге конул бурбай окуга баш-отум менен кириштим. Ошол кундордо бизден 3же, 4жашка улуу болсо керек, бир жигит пайда болду. Кун алыс мени шынарлай, таанышуунун,
суйлошуунун амалын кыла кайда барсам алдымдан чыга калат шпиондой болуп. Мен жаа боюу качам, алда эринбеген жанго, артымдан колокодой ээрчигенин койбойт. Улам суйуусун арнай берип жудотту. Бир коруп суйуп, буткул жан дуйномду арнаган Айбектей ал балага дитимди кое албадым. Эч эле аны суйуп кете албадым. Ал болсо чарк айланган кополоктой,
алдымды торогону торогон.
Ошондой кундордун адаттагысында эжем, сыртта бироо чакырып жатканын айтып кирди. Ким болду экен деп таныркап сыртка чыктым. Мына сага! Эмне деп тушунсо болот? Эмне деген жан эле? Алгач сезимдериме булук салып, анан кайра ошол тунук сезимдеримди оз колу менен уратып басып кететда, эч нерсе болбогондой алдымда турганы неси? Учурашып эле, суйлошолу деп ойбоюма койбой колумдан судурой бир аз далдоо жерге дегдендете жетелеп барды. Колумду очу бардай катуу кармап алыптыр оорупда кетти. Ачууга буулугуп колумду жулуп алдымда, демейде уялып аран суйлогон жаным, деле кадыресе кишидей урушуп кирдим. Ызаа, ачуу, жек коруу баары кошул-ташыл болдубу айтоор, ага соз бербей суйлоп жаттым. Айбек созумду болбой угуп турдуда, бек кучактай калып, эриндеримден ооп алды. Эмне болуп кеткенине алгач тушуно албадым, анткени экообуз канча жолугуп суйлошсокда, ал мени кучагына кыспаган, менда андай мамилени кутмок тургай оюмада албагам. Тек гана жанында турсам, унун уксам ошого гана маашырланчумун. Эми ошол минутадагы жагдайды дегеле соз менен жеткире албасмын. Бир билгеним эки бетим албырып чыкканын билем.
А баса, анын эмнеге мени жоктоп калганынын себеби томонкучо экен. Жанагы чарк кополоктой мени айланган баланы бул кургур байкап калганго, тиги жигиттен сураса, мени менен журуп жатам деп мактанып койгон имиш, ошону тескегени келдиби, же кызгануу инстинги кутпогон жерден ойгоно калдыбы, кыскасы алдыма келип тургандагы кербези экен.
Ошондой кундордун адаттагысында эжем, сыртта бироо чакырып жатканын айтып кирди. Ким болду экен деп таныркап сыртка чыктым. Мына сага! Эмне деп тушунсо болот? Эмне деген жан эле? Алгач сезимдериме булук салып, анан кайра ошол тунук сезимдеримди оз колу менен уратып басып кететда, эч нерсе болбогондой алдымда турганы неси? Учурашып эле, суйлошолу деп ойбоюма койбой колумдан судурой бир аз далдоо жерге дегдендете жетелеп барды. Колумду очу бардай катуу кармап алыптыр оорупда кетти. Ачууга буулугуп колумду жулуп алдымда, демейде уялып аран суйлогон жаным, деле кадыресе кишидей урушуп кирдим. Ызаа, ачуу, жек коруу баары кошул-ташыл болдубу айтоор, ага соз бербей суйлоп жаттым. Айбек созумду болбой угуп турдуда, бек кучактай калып, эриндеримден ооп алды. Эмне болуп кеткенине алгач тушуно албадым, анткени экообуз канча жолугуп суйлошсокда, ал мени кучагына кыспаган, менда андай мамилени кутмок тургай оюмада албагам. Тек гана жанында турсам, унун уксам ошого гана маашырланчумун. Эми ошол минутадагы жагдайды дегеле соз менен жеткире албасмын. Бир билгеним эки бетим албырып чыкканын билем.
А баса, анын эмнеге мени жоктоп калганынын себеби томонкучо экен. Жанагы чарк кополоктой мени айланган баланы бул кургур байкап калганго, тиги жигиттен сураса, мени менен журуп жатам деп мактанып койгон имиш, ошону тескегени келдиби, же кызгануу инстинги кутпогон жерден ойгоно калдыбы, кыскасы алдыма келип тургандагы кербези экен.
Ал мени эшек деди, ооба дедим,
Менинда кемсинтууго жетет тилим!
Не кылам айкырышып, кыйкырышып,
Эшектигин мен анын билип туруп.
Байдылда Сарногоев
#28 23 November 2015 - 23:31
соонун жазып жатасыз баракелде!
Дээрлик баарыбызды ойго салдыныз окшойт)))
#29 23 November 2015 - 23:33
Убакыттын отушу менен Айбектин келиши азайып, менда аны унутууга аракет кылып жаттым. Бир курдай бейтааныш кыздар менен ээрчишип жургонун коргондо конулум деле калгандай, ага болгон жылуу сезимдин оту очконсуп баратты.
Акыркы курс учун эжемдин уйунон окуу жайга каттагандан жадап, ата энемди аран кондуруп, кыздар менен жатаканага чыгып алгам.Беш кыз эки комната уйдо жашап калдык, жакшысы окуума жакын эле, эжемдин уйу деле жакын эле. Анданда жакыныраагына чыктым. Учообуз курсташ чогуу окуган кыздар элек , экоо жаны биринчи курс кыздар .
Бир куну айылдаш кыздан апам айттырып жибериптир келип кетсин деп. Алтынчы кун келип уйго бардым. Апам:
-Жакында кудаа келет, келгинин ошол куну. Алар озубуздун эле айылдан болот. Жакшы адамдар, баласы да жакшы!- деди. Баласы менден бир топ улуу болгонго эч эле кандай экенин элестете албайм, а тугул келечегимди ал адам менен эч эле коро албай койдум.
-Апа мен окууму бутушум керек, азыр тийбейм, мени кыйнабагыла! -деп ыйлап жибердим.
Ата энеми тиги келчуу жуучулар тузук эле башын айлантып салса керек, создорунон байкалып турду. Эми кантем, эмне кылам деп кучумду ыйдан чыгарып турдум. Эртеси окууга жоноп жатсам, апам аябай насааттарын айтып, менин бактымы ойлошорун, а бактым болсо ошолордун колунда экенин айтып, узаатты. Келдим, эси дартым кайрадан Айбек. Билбейм эмнеге, эми гана унутуп баратканда, кайрадан аны энсеп, коргум келет. Тапсам эле узулбогон умут ага жетелейт, ичимдеги борошолоп жаткан бороондун себебин айтсам. Болочоктогу куйоо сооройдон кутултса экен деп тилейм. Мени турмушка бергени жатышат бир айласын тап дегим келип турду.
Акыркы курс учун эжемдин уйунон окуу жайга каттагандан жадап, ата энемди аран кондуруп, кыздар менен жатаканага чыгып алгам.Беш кыз эки комната уйдо жашап калдык, жакшысы окуума жакын эле, эжемдин уйу деле жакын эле. Анданда жакыныраагына чыктым. Учообуз курсташ чогуу окуган кыздар элек , экоо жаны биринчи курс кыздар .
Бир куну айылдаш кыздан апам айттырып жибериптир келип кетсин деп. Алтынчы кун келип уйго бардым. Апам:
-Жакында кудаа келет, келгинин ошол куну. Алар озубуздун эле айылдан болот. Жакшы адамдар, баласы да жакшы!- деди. Баласы менден бир топ улуу болгонго эч эле кандай экенин элестете албайм, а тугул келечегимди ал адам менен эч эле коро албай койдум.
-Апа мен окууму бутушум керек, азыр тийбейм, мени кыйнабагыла! -деп ыйлап жибердим.
Ата энеми тиги келчуу жуучулар тузук эле башын айлантып салса керек, создорунон байкалып турду. Эми кантем, эмне кылам деп кучумду ыйдан чыгарып турдум. Эртеси окууга жоноп жатсам, апам аябай насааттарын айтып, менин бактымы ойлошорун, а бактым болсо ошолордун колунда экенин айтып, узаатты. Келдим, эси дартым кайрадан Айбек. Билбейм эмнеге, эми гана унутуп баратканда, кайрадан аны энсеп, коргум келет. Тапсам эле узулбогон умут ага жетелейт, ичимдеги борошолоп жаткан бороондун себебин айтсам. Болочоктогу куйоо сооройдон кутултса экен деп тилейм. Мени турмушка бергени жатышат бир айласын тап дегим келип турду.
Ал мени эшек деди, ооба дедим,
Менинда кемсинтууго жетет тилим!
Не кылам айкырышып, кыйкырышып,
Эшектигин мен анын билип туруп.
Байдылда Сарногоев
#30 24 November 2015 - 00:25
Бир туруп, озум барып айтсамбы дейм намысым жол бербейт. Кантип тастандап барып, мени куйоого бергени жатышат,бул азаптан куткарчы деп барам. Анда эле кыздык намысым кайда калат? Эки ооз соз менен баркымды кетиремби? Жоок, антпейм, анте албайм, бешенемен кором дедим.
Билбейм, балким Айбек учун мен эч ким эмес болсом да, ал мен учун башкача жан
эле. Аны ал сезбеди да билбеди. Менин жан дуйномдогу бурганакты сезген да жок. Балким сезеттир, туяттыр. Туйган учунда аруу сезимдерим менен ойноп жаткандыр. Бир корунуп, бир корунбой булуттан чыккан айдай болуп, балким билген учун жашынмак ойноп жаткан чыгаар. Бир билгеним, ал мендей жалындай албады, анын сезимдери жасалма сыяктуудай сыягы.
Адаттагы кундордун биринде кечирээк
болчу, эшиктин звоногу чалынып калды. Ачсам Айбек. Ынгайсыз учурашты да, биз менен жашаган биринчи курста окуган Нурзада деген кызды чакырып коюуумду отунду. Мына дагы бир фокусу. Деги мындай сюрприздердин аягы бар болду бекен. Кулагым тунуп, бут алдымдан жер кочуп бараткансыйт. Босогодо тургам эшиктин туткасын кармап. Бут алдымдагы босого башыма келип кийилип калгандай, айлана карангыланып баратты. Эптеп чымырканып, -Макул!- дедим да кирип тиги кызды айтып коюп эле, жугуруп мусор идишти токкону шылтоо кылып эшикке атып чыктым.
Бир кездеги таанышкан кунум эске келип, неге ошо куну тааныштым экен.Эгер таанышпасам мынчалык кыйналбасам керек эле деп чаржайыт ойлордон чыкпай, бир жерди телмире карап тура бердим. Таартынчаак эч кимге оз оюмду айталбаган мунозум мындайда мени кыйла эле аксатты. Ар дайым Айбектин арзуу толгон создорун кутчумун. Суйуусун арнаса дечумун. Ал болсо таптакыр айтпайт. А бирок, кыз-жигит мамилесин улантканында койбойт, кээде кызганымышда болуп коет. Мурда арзуу создорун кутсом. Дал азыр, ошол айтылбаган арзуулардын аягына чекит коюуусун куттум. Мындан ары мага эмес, болмолош жаш кызга келерин айтусун кааладым. Же барып, чан-тополон кыла, менин сезимдеримчи, аны неге булгадын, неге умут бердин, мен кыйналгандай Нурзаданында кыйналышын каалап жатасынбы?! -дегим келди, анте албадым. Ага болгон суйуум менен ызаам куч алып, а тугул экоо кырчылдаша кылычташып жаткандай сезимде турдум. Суйуум Айбек, Айбек, Айбек деп шыбыраса. Ызаам ал сенин суйууно арзыбайт, ал акмак деп дуйнодогу жаман создун баарын ага арнагандай Айбекке болгон суйуумду ызаам тебелеп баратты.
Эртеси ошол маалда дагы эшик чырылдап калды. Айбек келди. Нурзада жасанып деле болбойт. Ажарынан нур тогулуп, жузунон ото эле суйунучтуу, бактылуулукту кордум. Кокуроктогу уйгу-туйгуну зордоп ичиме жутуп,
-Нурзада сен Айбекти суйосунбу?! -дедим. Ичимдеги будун чанды ал кыз кайдан сезсин. Мени карап тек жылмайып гана койду. Демек, суйот! Ошентти да чыгып кетти. Озумду аран кармадым, эч ким мн суйлошпой жатып алдым. Мендеги мындай кыйын азапты курсташ кыздарым кайдан сезсин. Аларга да эч нерсе айтчу эмесмин.Тез эле Нурзада келди. Кызык, эмне болду бат эле кирип келди.
-Эже сизди Айбек чакырып жатат!- деди. Не дешими билбей онтойсуздана туштум. Бир чети ичимден кудундапда алдым арсыз жаным. А кызда эмелеки суйунучтун эч нерсеси жок, а тугул суйлошунон таарынычыда бардай. Эмне кылсам чыксамбы, чыкпасамбы?
Бир убакта эшик кайрадан чырылдап, кыздардын бироо эшикти ачуу учун жоноду. Бул Айбек, ооба, Айбек ал эми Нурзаданы эмес, мени чакыртып жатат. Баары мени тан кала карайт. Тушунушкон да жок. Кыздардын коз карашынан Нурзада суйлошкон бала сени неге чакырып жатат деген суроону окуп турдум. Ушунча кыйналганым жетээр Айбек менен ачык суйлошуп чечишим керек деп, кыздардын тан калганына конул болбой чыгып кеттим.
Кечеги менин акыбалымды Нурзада кийип отурганын жон терим менен сезип турдум.
А бирок бул кун аны мн акыркы жолугушум экен корсо! Учураштык, адаттагыдай эле суз учураштык.
-Журу! деп адатынча женден ала дегдендетип жетелеп жоноду. Кайда, эмнеге деген суроолорум жоопсуз калып, алыс эмес, жердеги бейтааныш уйго жетелеп кирди. Уйго кирдик эч ким жок экен. Досунун уйу экенин, коркпой эле коюушумду, бир тал чачымды жерге тушурбосун, чыпалыгы тийбестигин убада берди.
Билбейм, балким Айбек учун мен эч ким эмес болсом да, ал мен учун башкача жан
эле. Аны ал сезбеди да билбеди. Менин жан дуйномдогу бурганакты сезген да жок. Балким сезеттир, туяттыр. Туйган учунда аруу сезимдерим менен ойноп жаткандыр. Бир корунуп, бир корунбой булуттан чыккан айдай болуп, балким билген учун жашынмак ойноп жаткан чыгаар. Бир билгеним, ал мендей жалындай албады, анын сезимдери жасалма сыяктуудай сыягы.
Адаттагы кундордун биринде кечирээк
болчу, эшиктин звоногу чалынып калды. Ачсам Айбек. Ынгайсыз учурашты да, биз менен жашаган биринчи курста окуган Нурзада деген кызды чакырып коюуумду отунду. Мына дагы бир фокусу. Деги мындай сюрприздердин аягы бар болду бекен. Кулагым тунуп, бут алдымдан жер кочуп бараткансыйт. Босогодо тургам эшиктин туткасын кармап. Бут алдымдагы босого башыма келип кийилип калгандай, айлана карангыланып баратты. Эптеп чымырканып, -Макул!- дедим да кирип тиги кызды айтып коюп эле, жугуруп мусор идишти токкону шылтоо кылып эшикке атып чыктым.
Бир кездеги таанышкан кунум эске келип, неге ошо куну тааныштым экен.Эгер таанышпасам мынчалык кыйналбасам керек эле деп чаржайыт ойлордон чыкпай, бир жерди телмире карап тура бердим. Таартынчаак эч кимге оз оюмду айталбаган мунозум мындайда мени кыйла эле аксатты. Ар дайым Айбектин арзуу толгон создорун кутчумун. Суйуусун арнаса дечумун. Ал болсо таптакыр айтпайт. А бирок, кыз-жигит мамилесин улантканында койбойт, кээде кызганымышда болуп коет. Мурда арзуу создорун кутсом. Дал азыр, ошол айтылбаган арзуулардын аягына чекит коюуусун куттум. Мындан ары мага эмес, болмолош жаш кызга келерин айтусун кааладым. Же барып, чан-тополон кыла, менин сезимдеримчи, аны неге булгадын, неге умут бердин, мен кыйналгандай Нурзаданында кыйналышын каалап жатасынбы?! -дегим келди, анте албадым. Ага болгон суйуум менен ызаам куч алып, а тугул экоо кырчылдаша кылычташып жаткандай сезимде турдум. Суйуум Айбек, Айбек, Айбек деп шыбыраса. Ызаам ал сенин суйууно арзыбайт, ал акмак деп дуйнодогу жаман создун баарын ага арнагандай Айбекке болгон суйуумду ызаам тебелеп баратты.
Эртеси ошол маалда дагы эшик чырылдап калды. Айбек келди. Нурзада жасанып деле болбойт. Ажарынан нур тогулуп, жузунон ото эле суйунучтуу, бактылуулукту кордум. Кокуроктогу уйгу-туйгуну зордоп ичиме жутуп,
-Нурзада сен Айбекти суйосунбу?! -дедим. Ичимдеги будун чанды ал кыз кайдан сезсин. Мени карап тек жылмайып гана койду. Демек, суйот! Ошентти да чыгып кетти. Озумду аран кармадым, эч ким мн суйлошпой жатып алдым. Мендеги мындай кыйын азапты курсташ кыздарым кайдан сезсин. Аларга да эч нерсе айтчу эмесмин.Тез эле Нурзада келди. Кызык, эмне болду бат эле кирип келди.
-Эже сизди Айбек чакырып жатат!- деди. Не дешими билбей онтойсуздана туштум. Бир чети ичимден кудундапда алдым арсыз жаным. А кызда эмелеки суйунучтун эч нерсеси жок, а тугул суйлошунон таарынычыда бардай. Эмне кылсам чыксамбы, чыкпасамбы?
Бир убакта эшик кайрадан чырылдап, кыздардын бироо эшикти ачуу учун жоноду. Бул Айбек, ооба, Айбек ал эми Нурзаданы эмес, мени чакыртып жатат. Баары мени тан кала карайт. Тушунушкон да жок. Кыздардын коз карашынан Нурзада суйлошкон бала сени неге чакырып жатат деген суроону окуп турдум. Ушунча кыйналганым жетээр Айбек менен ачык суйлошуп чечишим керек деп, кыздардын тан калганына конул болбой чыгып кеттим.
Кечеги менин акыбалымды Нурзада кийип отурганын жон терим менен сезип турдум.
А бирок бул кун аны мн акыркы жолугушум экен корсо! Учураштык, адаттагыдай эле суз учураштык.
-Журу! деп адатынча женден ала дегдендетип жетелеп жоноду. Кайда, эмнеге деген суроолорум жоопсуз калып, алыс эмес, жердеги бейтааныш уйго жетелеп кирди. Уйго кирдик эч ким жок экен. Досунун уйу экенин, коркпой эле коюушумду, бир тал чачымды жерге тушурбосун, чыпалыгы тийбестигин убада берди.
Ал мени эшек деди, ооба дедим,
Менинда кемсинтууго жетет тилим!
Не кылам айкырышып, кыйкырышып,
Эшектигин мен анын билип туруп.
Байдылда Сарногоев
#34 24 November 2015 - 08:53
Айбектин не себептен уйго алып келгенине анча тушуно бербей диванга коомай олтурдум. Ал да мага бет мандай олтурду. Созду не ден башташты билбей жаттым. Же алда соз баштабайт оозунуп. Ошол учурда ичимден Айбек мени суйосунбу, суйсон не мынча кыйнап жатасын деп сурагым келди... Сурай албадым. Бирок, жакындан бери жуучулар келип, тынчымды алып жатканын айттым. Журое оюугон ойлорумдун баарын айтууга батынбасамда.
Айрымдарын айтып женилдегенсидим.
Баардык суроомо жооп берди, бир гана Нурзадага не себептен келип кайра мени чакырганына жооп бербеди. Бир эмес, бир нече ирээт сурадым, улам создон буйтап, ал темага такыр кайрылбады.
А мага болсо, анын бул кадамы табышмак боюнча кала берди.
-Озунчу, озун эмне турмушка чыгууга макулсунбу? деген суроосуна, эмне дешти билбей буйдалдым.
-Ата-энем макул болуп койгондой, билбейм бешенемден короормун деп жер тиктедим.
-Азыр турмушка чыгып не кыласын окууну бут иште! Мен да бутом. Анан турмуш курабыз , апандарга айт жигитим бар деп, тушунушоор деди. Омей, чын эле ушул создорду Айбек айтып жатабы? Чын элеби, деп аны таныркай карап, делдейгеним менен, чечекейим чеч болуп турду.
-А сен айтчы, мени суйосунбу?! -деп, капталдан берген суроосу, абкаарытып жиберди. Журок дартымды кайрадан козгоп алгандай болду. Жон гана тигиле карап жылмайып койдум. Ооба, суйом дейинби? Жоок, эрким жетпейт!
Ал убакта экобуздон бактылуу адам жок суйлошуп олтурдук. Кызыгы арадан ошончо жыл откондон кийин биринчи жолу таанышкан кунду эстеп кулуп олтурдук.
Тун ооп баратты. А менин деле кетким жок, оюма койсо тан атканча деле олтургум келип турду .
Мени уйго жеткирип, эртен келем кечирээк, эшикти тыкылдатам озун ач деп кетти. Уйго кирип жаттым .Кубанычымда чек жок, эми укмуш эле болуп жаттым. Азыр эстесем уялып кетем, ошондогу абалыма.)) Жаштык кездин деми экенго корсо.
Эртен менен окуга жоноп жатсам, сизди бир балдар сурап кетти деди болмолош кыздардан бироо. Оюма дароо эле айылдагы жуучу жиберип жаткан жердешим келди. Ырас жок болуп калганым деп кубана сабакка жоноп кеттим.
Сабактан келдим, мындайда убакыттыда жебесине байлап коетго. Улам саатты карап, Айбек келчу убакытты кутуп жаттым. Арыдан-бери сабактарымы аткарып,озумду карап, жасанып- таранып олтурдум. Ушунча жыл мени унутпаптыр, демек суйот деп суйунучумдо чек жок эле .
Мен куткон Айбек келчуу убакыт жакындап жатты. Ангыча эшик тыкылдап калды. Айбек деп жугуруп барып ачтым. Жок ал эмес эле, айылдаш коншу эже бар болчу. Ошонун жолдошу туруптур. Аны жезде дечумун. Келиниз деп, таныркай учураштым, бул бизге эмнеге келди дегенчелик кыла.
-Бая эжени бир аз чырдаша кетип, какыс-кукус кылып койдум эле, ачуу устундо. Качып кетти , таппай жатам. Досторунун уйуно кетип калса керек, андан башка бараар жери деле жок. Барып сурап берчи мен тартынып жатам деп, Мага тааныш адрести айтты. Макул деп, оюма жамандык келбей сыртка чыктым. Жаман кыялымда Айбек келгенче кайра келип калсам тезирек деген ашыгуу бар эле. Сырт карангы болчу. Мына эшикке чыгып, бир- эки кадам ары басканда билгисиз бироо келип
оозумду жаап , бироосу белимен тартып кучактап нарыда турган машинага карай судуроп жоношту
-Озунчу, озун эмне турмушка чыгууга макулсунбу? деген суроосуна, эмне дешти билбей буйдалдым.
-Ата-энем макул болуп койгондой, билбейм бешенемден короормун деп жер тиктедим.
-Азыр турмушка чыгып не кыласын окууну бут иште! Мен да бутом. Анан турмуш курабыз , апандарга айт жигитим бар деп, тушунушоор деди. Омей, чын эле ушул создорду Айбек айтып жатабы? Чын элеби, деп аны таныркай карап, делдейгеним менен, чечекейим чеч болуп турду.
-А сен айтчы, мени суйосунбу?! -деп, капталдан берген суроосу, абкаарытып жиберди. Журок дартымды кайрадан козгоп алгандай болду. Жон гана тигиле карап жылмайып койдум. Ооба, суйом дейинби? Жоок, эрким жетпейт!
Ал убакта экобуздон бактылуу адам жок суйлошуп олтурдук. Кызыгы арадан ошончо жыл откондон кийин биринчи жолу таанышкан кунду эстеп кулуп олтурдук.
Тун ооп баратты. А менин деле кетким жок, оюма койсо тан атканча деле олтургум келип турду .
Мени уйго жеткирип, эртен келем кечирээк, эшикти тыкылдатам озун ач деп кетти. Уйго кирип жаттым .Кубанычымда чек жок, эми укмуш эле болуп жаттым. Азыр эстесем уялып кетем, ошондогу абалыма.)) Жаштык кездин деми экенго корсо.
Эртен менен окуга жоноп жатсам, сизди бир балдар сурап кетти деди болмолош кыздардан бироо. Оюма дароо эле айылдагы жуучу жиберип жаткан жердешим келди. Ырас жок болуп калганым деп кубана сабакка жоноп кеттим.
Сабактан келдим, мындайда убакыттыда жебесине байлап коетго. Улам саатты карап, Айбек келчу убакытты кутуп жаттым. Арыдан-бери сабактарымы аткарып,озумду карап, жасанып- таранып олтурдум. Ушунча жыл мени унутпаптыр, демек суйот деп суйунучумдо чек жок эле .
Мен куткон Айбек келчуу убакыт жакындап жатты. Ангыча эшик тыкылдап калды. Айбек деп жугуруп барып ачтым. Жок ал эмес эле, айылдаш коншу эже бар болчу. Ошонун жолдошу туруптур. Аны жезде дечумун. Келиниз деп, таныркай учураштым, бул бизге эмнеге келди дегенчелик кыла.
-Бая эжени бир аз чырдаша кетип, какыс-кукус кылып койдум эле, ачуу устундо. Качып кетти , таппай жатам. Досторунун уйуно кетип калса керек, андан башка бараар жери деле жок. Барып сурап берчи мен тартынып жатам деп, Мага тааныш адрести айтты. Макул деп, оюма жамандык келбей сыртка чыктым. Жаман кыялымда Айбек келгенче кайра келип калсам тезирек деген ашыгуу бар эле. Сырт карангы болчу. Мына эшикке чыгып, бир- эки кадам ары басканда билгисиз бироо келип
оозумду жаап , бироосу белимен тартып кучактап нарыда турган машинага карай судуроп жоношту
Ал мени эшек деди, ооба дедим,
Менинда кемсинтууго жетет тилим!
Не кылам айкырышып, кыйкырышып,
Эшектигин мен анын билип туруп.
Байдылда Сарногоев
#39 25 November 2015 - 00:37
Мен дагы бир кезде ала качуунун курмандыгы болгом. Эстесем журогум ооруйт......

Супер-Инфо
super.kg
видео











