Булак жактан сокмо жолдо кече күн,
Булдуруктап сүйлөп сөздүн шекерин.
Бакан менен суу көтөргөн апанын,
Бала келет бекем кармап этегин.
Бала келет ылай жолдо жыгылбай,
Бал сөздөрү кээде угулуп-угулбай.
Чака келет бакандарга илинип,
Апа келет ак маралдын сынындай.
Тагдыр жолу таза, тунук өмүрдөй,
Ийиндерде оор салмагы сезилбей.
Чагылышып жазгы күндүн нуруна,
Суу келатат чайпалбай да, төгүлбөй.
Төгүлбөгөн суу – бул бала, үй-бүлө,
Аны ападай албас эч ким сүйдүрө.
Тең салмагын бузбай ушул дүйнөнү,
Турат экен алар асып ийнине.
Улукбек Омокеев.

Супер-Инфо
super.kg
видео
















