Деңизде 1001 күн (бакыт байлыкта эмес экенин чагылдырган сериал)

(Башы өткөн сандарда)

– Мырза, сиз...

– Азыр суроо эмес!- деди Бекзат. – Жардам керек!

Дарбаза ачылды. Ал Тинатинди көтөрүп ичкери кирди. Тыптынч үй. Кооз люстралар. Чоң залдар. Мрамор пол, бийик шыптар, дубалдагы искусство эмгектери...

Бул – Стамбулдагы эң бай үй-бүлөлөрдүн бирине таандык үй болчу. Тинатинди жумшак диванга жаткырышты. Бир кызматчы суу алып келип, чүпүрөк даярдады. Бекзат анын жанында отурду.

– Тинатин,- деди ал акырын. Жооп болгон жок.

xxx

Бир нече сааттан кийин. Түн ортосу. Үй ичи тынч. Баары уктап калган. Тинатин акырын көзүн ачты. Алгач караңгылык. Андан кийин жарык. Ал шыпты карады. Чоочун шып. Заңгыраган бөлмө. Ал акырын башын кыймылдатты. Жумшак диванда жаткан. Үстүнө жука жууркан жаап коюшуптур. Ал ордунан бир аз өйдө болду.

– Мен кайдамын?..- деди ал шыбырап.

Ошол учурда эшик акырын ачылды. Бекзат кирди. Колунда суу. Ал токтоп калды. Алардын көздөрү тиктеше калды. Тынчтык. Оор тынчтык.

– Сен ойгондуң,- деди ал акырын.

Тинатин айланасын дагы бир жолу карады.

– Бул кайсы жер?..- деди ал таң калып.

Бекзат бир аз унчукпай туруп калды. Андан кийин жай гана:

– Сен азыр коопсуз жердесиң, менин үйүмдөсүң.

Тинатин демин кармап калды. Анткени ал биринчи жолу түшүндү, бул жөн гана “коопсуздук” эмес эле. Бул таптакыр башка дүйнө болчу. Тинатин көзүн ачкандан кийин үйдүн ичи ага ого бетер чоочун көрүнө баштады. Мрамор полдун муздак жарыгы, узун коридорлор, дубалдагы кымбат сүрөттөр, баары бир эле “сен бул дүйнөдөн эмессиң” деген сөздү айтып тургандай.

Ал акырын ордунан турду. Ошол учурда эшиктин сыртынан үндөр угулду. Биринчи болуп Зейнеп кирди. Ал өзүнө ишенген, адамдын көзүнө тике караган аял эле. Жылуу эмес, бирок муздак да эмес, так ортодогу, бирок абдан катуу энергетикасы бар адам. Анын артынан Умида кирди. Костюм, телефон, документтер, баары даяр, баары так. Көз карашы биринчи эле секундда баарын “баалап” чыккандай болду.

Экөө тең Тинатинди көргөндө токтоп калышты. Бир секунддук жымжырттык.

Зейнеп акырын сүйлөдү:

– Бул ким?

Бекзат жанында турган эле.

– Аты Тинатин,- деди ал кыска.

Умида дароо көзүн алайтып карады:

– Сен атайын ушул жерге алып келдиңби?

Үнүндө таң калуу эмес, нааразычылык бар эле.

Бекзат жооп берди:

– Ал жардамга муктаж болчу.

Зейнеп акырын басып келип, Тинатинди башынан аягына чейин карап чыкты. Бул көз караш жылуу эмес эле – баалоо, текшерүү, түшүнбөө аралашкан көз караш болчу.

– Сырттан келген кыз...- деди ал акырын, бирок сөзү оор чыкты.

Тинатин унчуккан жок. Анын ичиндеги дүйнө кайра кичирейе баштады. Умида колун көтөрүп, түз эле Бекзатка карады:

– Сен түшүнүп жатасыңбы? Бул үй – жөн эле үй эмес. Бул биздин фамилия.

Бекзат үнүн көтөрбөй жооп берди:

– Ал – адам.

Зейнеп бир аз унчукпай туруп, анан жай айтты:

– Адам болгону жетиштүү эмес.

Тинатин көзүн ылдый салды.

Ал биринчи жолу өзүн “кир адам” катары сезип кетти. Бул үйдүн тазалыгы эмес, ал жердеги адамдардын көз карашы эле аны сыртта кармап тургандай болду.

Умида акырын кошумчалады:

– Бизде мындай абалдарда ар кимди үйгө алып келүү болбойт. Бул коопсуздук да, аброй да маселеси.

Бекзат чыдабай кетти: