"Акыры сени таптым...”

Ал экөө бири-бирин кеч табышты. Тапканда да бири-бирине батына албагандай, бактыларына ишене албай жатышты.

– Сени жолуктурам деп ойлогон эмесмин.

– Мага да кырк жылдык өмүрдүн жыйынтыгы сыяктуу сезилет.

– Кырк жыл, ээ?

– Ооба. Кээде адам бир өмүрдү жашап өткөндөй болот экен. Баары бардай көрүнөт: жумуш, жоопкерчилик, тууган-урук, достор... Бирок кечинде үйгө келгенде жүрөгүңдө эч ким билбеген боштук калат.

– Мен ал боштукту жакшы билем.

– Сен дагыбы?

– Ооба. Аял кишинин жашын сурашат, бирок анын канча жолу үмүтү үзүлгөнүн сурашпайт. Канча жолу “балким, ушул адамдыр” деп ойлоп, кайра көңүлү калганын сурашпайт.

– Туура айтасың.

– Кээде күзгүгө карап алып өзүмө суроо берчүмүн: “Балким, менин бактым башка адамдардыкындай эмес чыгар? Балким, мен сүйүү үчүн жаралган эмесмин?” деп.

– А мен болсо сүйүү деген нерсе жаштар үчүн гана калат деп ойлоп калгам.

– Анан?

– Анан бир күнү сен жолуктуң.

– Менчи? Мен өзүмдү жөн эле кадимки аялмын деп эсептечүмүн.

– Сен өзүңдү ошондой көргөнсүң. Бирок мен сенден таптакыр башка нерсени көрдүм.

– Эмнени?

– Күчтүү аялды. Көп ыйлап, бирок көз жашын эч кимге көрсөтпөгөн аялды. Көп жолу сынган, бирок кайра туруп кеткен аялды. Жалгыздык менен күрөшүп жүрүп дагы жүрөгүн ташка айлантып албаган аялды.

– Билесиңби, ушул сөздөрдү уксам ыйлагым келет.

– Ыйла.

– Эмнеге?

– Анткени кээде адамды көз жаш эмес, ичинде катып жүргөн сөздөр чарчатат.

– Мен көп күттүм...

– Билем.

– Кээде тойлорго барганда башкалардын бактысын көрүп сүйүнчүмүн. Бирок үйгө келгенде жүрөгүм ооручу. Өзүмдөн уялчумун ошол сезим үчүн.

– Уялба.

– “Эмнеге мен эмес?” деп сураган күндөрүм болгон.

– Ар бир адамдын өз убактысы болот экен.

– Ошол убакыт келет деп ишенүү кыйын болчу.

– Бирок сен ишенгенсиң.

– Кантип билдиң?

– Эгер ишенбесең, жүрөгүңдү жаап салмаксың. Сен болсо аны сактап калыптырсың.

Узакка унчукпай отурушту. Экөөнүн тең жашоосунда көп нерсе өткөн эле. Жоготуулар, өкүнүчтөр, айтылбай калган сөздөр, кечиккен жолугушуулар...

– Бир нерсе сурасам болобу?

– Сура.

– Эгер мени жыйырма жашыңда жолуктурсаң сүймөк белең?

Ал жылмайып алды. Колун акырын кармады.

– Жок.

– Эмнеге?

– Анткени ал убактагы мен бүгүнкү сенин баркыңды түшүнмөк эмесмин.

– Кызык жооп экен.

– Сенчи?

– Мен дагы сүйбөсөм керек эле.

– Эмнеге?

– Анткени мен дагы азыркыдай адам эмес болчумун. Турмуш мага көп нерсе үйрөттү. Сабырды үйрөттү. Күтүүнү үйрөттү. Адамдын жүзүнө эмес, жүрөгүнө караганды үйрөттү.

– Демек, биз кечикпептирбиз?

– Жок. Биз даяр болгондо жолуктук.

– Мен бир нерседен корком.

– Эмнеден?

– Ушунун баары түш болуп чыксачы деп.

Ал аялдын чачын мээримдүү сылады.

– Кырк жаштан кийин адамдар түшкө эмес, чындыкка сүйүнүшөт.

– Анан дагы бир нерседен корком.

– Айт.

– Кайра жалгыз калуудан.

– Жалгыздыкты эң жакшы түшүнгөн адамдар бири-бирин эч качан жеңил таштап кетишпейт.

Аялдын көздөрүнө жаш толду.

– Эмнеге ыйлап жатасың?

– Анткени мен биринчи жолу өзүмдү кечиккен адамдай сезбей калдым.

– Сен эч качан кечиккен эмессиң.

– Чын элеби?

– Ооба.

– Анда эмне үчүн тагдыр бизди ушунча күттүрдү?

Ал бир аз ойлонуп туруп жооп берди:

– Балким, сүйүүнүн өзү эмес, сүйүүнү баалай турган адамдар болуп жетилишибиз үчүн.

Аял башын анын ийинине койду. Унчукпай турушту. Анан акырын гана шыбырады:

– Мен эми түшүндүм...

– Эмнени?

– Мен сени издеген эмес экенмин. Мен сени күткөн экенмин.

– А мен болсо өмүр бою сени тааныбаган адамдай жашап жүрүптүрмүн.

– Акыры сени таптым...

– Мен да сени таптым.

– Кеч эмес бекен?

– Жок.

– Эмнеге?

– Анткени сүйүү үчүн эң туура убакыт – ал келген убакыт. Биздики болсо бүгүн келиптир. Ошондуктан бул кечиккен сүйүү эмес.

– Анда кандай сүйүү?

– Бул өмүрдүн бардык сыноолорунан өтүп келип, акыры өз үйүн тапкан сүйүү.

Экөө араң табылган сүйүүсү үчүн шүгүрчүлүк айтып акырын шыбырашып отурушту. Бир жылдан кийин алар наристелүү болуп, бактылары артарын билишкен жок ал учурда...