Деңизде 1001 күн (бакыт байлыкта эмес экенин чагылдырган сериал)

(Башы өткөн сандарда)

Ошол күндөн кийин сарайга кайтып келген Тинатин мурдагыдай эмес эле. Ал эми Бекзат анын көздөрүндөгү өзгөрүүнү биринчи болуп байкаган. Анткени кээде бир жоготуу адамды сындырып койбойт... Аны тереңирээк, күчтүүрөөк жана боорукерирээк кылып өзгөртөт. Эмирдин окуясынан кийин сарай дагы бир нече күнгө чейин адаттан тыш тынч болуп калды. Тинатиндин жүрөгүндө дагы эле боштук бар эле. Ошондуктан ал кечкисин бөлмөсүндө жалгыз отургандын ордуна ашканага түшүп кетти. Чоң сарайдын ашканасы өзүнчө эле бир дүйнө болчу. Бул жерде эрежелер аз. Күлкү көп. Ушак андан да көп.

– Тинатин айым келди!

Бир кыздын үнү жаңырды. Бул кыз Мелек болчу. Жашы жыйырмалар чамасында. Тегерек жүздүү, дайыма күлүп жүргөн. Колунан бир нерсе түшүп же күйүп кетмейинче тынч турбаган кыз. Ашкананын баары аны жакшы көрчү.

– Келиңиз, келиңиз!

Мелек колундагы камырды көрсөтүп калды.

– Мага жардам бериңизчи.

– Сен өзүң жардам сурап жатасыңбы же мени иштеткени жатасыңбы?

– Экөө тең.

Тинатин чын дилинен күлдү. Бир аздан кийин экөө чогуу жашылча туурап, таттууларды даярдап жатышты. Бир убакта Мелек бешинчи жолу таттуудан ооз тийгенин байкабай калды.

– Мелек!

– Эмне?

– Сен дагы эле жеп жатасыңбы?

– Даамын текшерип жатам.

– Бешинчи жолубу?

– Коопсуздук үчүн.

Ашканадагылар күлүп жиберишти. Мелек ушак айтканды да жакшы көрчү. Ал жакын келип шыбырады:

– Бүгүн чоң жаңылык бар.

– Эмне?

– Бекзат мырзанын иниси келет.

– Иниси бар беле?

– Бар.

– Эмнеге эч ким айткан эмес?

– Бул үйдө эч ким эч нерсе айтпайт да.

Мелек көзүн алайтып койду.

– Баары сырдуу жүрүшөт. Кээде мага бул сарай эмес, психологиялык эксперимент жасоочу жайдай сезилет.

– Аты ким?

– Самаган.

– Кандай адам?

Мелек дароо жүзүн бырыштырды.

– Көргөн эмесмин. Америкада окуп жүргөн. Бирок кызматчылар ар кандай сөздөрдү айтышат.

– Мисалы?

– Мисалы... кыздарды жакшы көрөт дешет.

– Болдубу?

– Абдан жакшы көрөт дешет.

– Мелек!

– Эмне?

– Сен кайдан билесиң?

– Ушактардан.

– Ушакка ишенбе.

– Мен ишенбейм.

Мелек дагы бир токоч алып жеди.

– Болгону таратып коём.

Ошол эле учурда Стамбулдун түнкү көчөлөрүндө кара түстөгү спорттук унаа чоң ылдамдык менен бара жаткан. Рулда Самаган отурган. Кара көйнөк, кымбат саат, жүзүндө бейкапар жылмаюу. Жанында эки досу. Арткы орундукта шампан бөтөлкөлөрү. Музыка катуу жаңырып турган.

– Америкадан кайтып келип эмне кыласың?

Самаган күлдү.

– Эч нерсе.

– Компанияны башкарасыңбы?

– Жок.

– Анда?

– Жашайм.

Ал терезени ачып, шамалга жүзүн тосту.

– Атам менен агам бүт өмүрүн ишке коротушат. Мен алардын катасын кайталабайм.

Бирок анын достору билбеген сыр бар эле. Самаган акыркы эки жыл ичинде жашыруун бизнес курган болчу. Түнкү клубдар. Жабык көңүл ачуу жайлары. Анан... Мыйзамсыз казино. Өтө бай кардарлар үчүн уюштурулган жашыруун оюндар. Бул жөнүндө Илим да, Бекзат да билчү эмес. Ошол эле маалда аэропорттун VIP бөлүмүндө Бекзат күтүп турган. Самаган келгенде экөө көпкө чейин бири-бирин карап турушту. Андан соң Самаган жылмайып кучактады.

– Агатай!

– Самаган...

– Сагындыңбы?

– Бир аз.

– Жалганчы.

– Макул, абдан.

Самаган күлүп жиберди. Экөө унаага отурушту. Жолдо Самаган токтобой сүйлөп жатты. Америкадагы окуялар, достору, саякаттары, кызыктуу окуялары. Ал эми Бекзат болсо угуп гана келатты.

– Үйдө эмне жаңылык?

Самаган сурады. Бекзат бир аз ойлонду.

– Бир кыз келген.

– Кызбы? Самагандын көздөрү жайнап кетти.

– Улант.

– Уланта турган эч нерсе жок.

– Бар экенин билем.

– Жок.

– Демек, сөзсүз бар.

Самаган жылмайып терезени карады. Ал азырынча Тинатин ким экенин билчү эмес. Бирок тагдыр экөөнү жакында жолуктурмак. Жана бул жолугушуу Исаевдердин үй-бүлөсүндөгү көп жылдык тынчтыкты түп тамырынан өзгөртмөк... Түн ортосунда сарайдын чоң дарбазасы ачылды. Унаанын жарыгы короону жарык кылды. Кызматчылар терезелерден карай башташты.

– Келди...

– Самаган мырза келди...

– Бул жолу канча көйгөй кошо келет болду экен?..

Мелек болсо ашкананын терезесинен башын чыгарып карап туруп:

– Кудайым, бул үйгө дагы бир жинди кошулду окшойт,- деп шыбырады.

Анын сөзүн уккан ашпозчу каткырып жиберди. Ал эми экинчи кабаттагы балкондо турган Тинатин кара түстөгү унаадан түшүп жаткан узун бойлуу жигитти карап турду. Самаган дагы кокусунан башын көтөрүп калды. Экөөнүн көздөрү бир көз ирмемге кезигишти. Самаган жай жылмайды. Тинатин болсо эмне үчүн экенин өзү да түшүнбөй, анын жылмаюусунан кандайдыр бир коркунучту сезди.

xxx

Сарай сыртынан мурдагыдай эле тынч көрүнчү. Бирок чоң үйлөрдүн эң коркунучтуу жери – алардагы унчукпаган адамдар. Анткени кыйкырык сыртка чыгат. Сыр болсо дубалдардын ичинде жашайт. Ошол күнү Илим таң эрте компанияга кеткен. Бекзат дагы жыйынга чакырылган. Самаган болсо кечке чейин уктап жатты. Сарай сейрек кездешкен деңгээлде тынч болчу. Тинатин борбордон кайтып келгенде дарбазанын алдында жаңы адамды көрдү. Кара джинсы, ак көйнөк. Жашы отуздарга жетпеген. Унаанын капотуна сүйөнүп телефон карап турган.

– Кечиресиз...

Жигит башын көтөрдү.

– Ооба?

– Сиз жаңы кызматкерсизби? Жигит күлүп жиберди.

– Жок.

– Анда?

– Мен бул үйдүн эң көп уруш уккан адамымын. Тинатин түшүнгөн жок. Ошол маалда Мелек кайдан-жайдан чыга калды.

– Оооо!

– Калыс ага!

Жигит жылмайды.

– Өзүң тирүүсүңбү?

– Азырынча. Мелек Тинатинге бурулду.

– Бул Калыс.

– Айдоочу.

– Күзөтчү.

– Кеңешчи.

– Психолог.

– Кээде механик.

– Кээде адвокат.

– Кээде Бекзат мырзанын баш оорусу. Калыс каткырып күлүп жиберди.

– Акыркысы туура.

Тинатин дагы күлүп койду. Биринчи жолу бул сарайда өзүн эркин сезгендей болду. Калыс бул үйдө он жылдан бери иштечү. Бекзат экөө жаш кезинен бери дос болуп калган. Бай менен кедейдин достугу сейрек кездешет. Бирок алардын ортосунда ошондой байланыш бар эле. Кээде Бекзат эч кимге айтпаган сөздөрүн Калыска айтчу. Кээде Калыс гана анын чыныгы маанайын түшүнчү. Ошол күнү кечинде Бекзат менен Калыс сарайдын бакчасында сүйлөшүп отурушту.

– Өзгөрүп кетипсиң,- деди Калыс.

– Ким?

– Сен.

– Жок.

– Бар.

Калыс чайын коюп койду.

– Мурда жумуштан башка нерсе сүйлөчү эмессиң. Азыр болсо ойлоносуң.

– Ар ким ойлонбойбу?

Уландысы шилтемеде.