Архив
1204   1205   1206   1207   1208   1209   1210   1211   1212   1213   1214   1215   1216   1217   1218   1219   1220   1221   1222   1223   1224   1225   1226   1227   1228   1229   1230   1231   1232   1233   1234   1235   1236   1237   1238   1239   1240   1241   1242   1243   1244   1245   1246   1247  
1152   1153   1154   1155   1156   1157   1158   1159   1160   1161   1162   1163   1164   1165   1166   1167   1168   1169   1170   1171   1172   1173   1174   1175   1176   1177   1178   1179   1180   1181   1182   1183   1184   1185   1186   1187   1188   1189   1190   1191   1192   1193   1194   1195   1196   1197   1198   1199   1200   1201   1202   1203  
1100   1101   1102   1103   1104   1105   1106   1107   1108   1109   1110   1111   1112   1113   1114   1115   1116   1117   1118   1119   1120   1121   1122   1123   1124   1125   1126   1127   1128   1129   1130   1131   1132   1133   1134   1135   1136   1137   1138   1139   1140   1141   1142   1143   1144   1145   1146   1147   1148   1149   1150   1151  
1049   1050   1051   1052   1053   1054   1055   1056   1057   1058   1059   1060   1061   1062   1063   1064   1065   1066   1067   1068   1069   1070   1071   1072   1073   1074   1075   1076   1077   1078   1079   1080   1081   1082   1083   1084   1085   1086   1087   1088   1089   1090   1091   1092   1093   1094   1095   1096   1097   1098   1099  
997   998   999   1000   1001   1002   1003   1004   1005   1006   1007   1008   1009   1010   1011   1012   1013   1014   1015   1016   1017   1018   1019   1020   1021   1022   1023   1024   1025   1026   1027   1028   1029   1030   1031   1032   1033   1034   1035   1036   1037   1038   1039   1040   1041   1042   1043   1044   1045   1046   1047   1048  
944   945   946   947   948   949   950   951   952   953   954   955   956   957   958   959   960   961   962   963   964   965   966   967   968   969   970   971   972   973   974   975   976   977   978   979   980   981   982   983   984   985   986   987   988   989   990   991   992   993   994   995   996  
897   898   899   900   901   902   903   904   905   906   907   908   909   910   911   912   913   914   915   916   917   918   919   920   921   922   923   924   925   926   927   928   929   930   931   932   933   934   935   936   937   938   939   940   941   942   943  
844   845   846   847   848   849   850   851   852   853   854   855   856   857   858   859   860   861   862   863   864   865   866   867   868   869   870   871   872   873   874   875   876   877   878   879   880   881   882   883   884   885   886   887   888   889   890   891   892   893   894   895   896  
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828   829   830   831   832   833   834   835   836   837   838   839   840   841   842   843  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар

Сынык канат (ташталган баланын тагдыры тууралуу баян)

№1247


(Башы өткөн сандарда)

 

– Мага го баары бир. Жашооңду жаша, бирок Деңиздин энеси экендигиңди өзгөртө албайсың.Ар ким өз уяты менен жашайт!

Ушинтип айтты, телефонду өчүрдү.  Илим телефонду койгондон кийин көпкө чейин кыймылдабай отурду. Арина кеткенден кийин үйдүн ичи бошоп калды. Бирок Илим үчүн эң оор нерсе аялынын жоктугу эмес эле. Деңиздин апасын издеген көздөрү болчу. Бала кээде эшик тарапты карап, бирөөнү күткөндөй колун сунчу.

Түн ортосу. Деңиз уктап жатат. Илим уулунун керебетинин жанында отурат. Баласынын кичинекей колун алаканына салып, көпкө карап калат.

– Билесиңби, балам, мен да сендей кичинекей кезимде энемди жоготком. Ал мени эки жашымда таштап кеткен экен. Мен ал кезде эч нерсени түшүнчү эмесмин. Кийин чоңойгондо гана анын жоктугун түшүнө баштадым. Кээде энемди эстегенге аракет кылам. Бирок жүзүн элестете албайм. Үнүн эстей албайм. Мени кантип эркелеткенин билбейм. Балким, эркелеткен да эместир...Мен бир кезде энемди аябай издегем. Башкалардын апасын көрүп, өзүмдүкүн ойлочумун. Кээде бир аялдын артынан ээрчип, «апамбы?» деп караган күндөрүм да болгон. Ошол күндөрдү эстесем, жүрөгүм ооруйт. Мен сени эч качан андай абалга калтырбайм деп ойлогом. Эненин мээримин да, атанын мээримин да сезип чоңойсун дегем. Бирок эми сен да менин тагдырымды кайталай тургандайсың...

Илим уулунун чекесинен өптү. Көзүнөн жаш чыкты.

– Мен сага энеңдин ордун толтура аламбы, балам? Билбейм. Бирок мен сени эч качан таштабайм. Сен менин уулумсуң. Мен сени эч нерсеге карабай сүйөм.

Ал уулунун жанында көпкө чейин отурду. Ошол түнү Илим бир нерсени түшүндү: ал өмүр бою энесинин таштап кеткенин жеңүүгө аракет кылып келген экен. Эми болсо уулун ошол эле тагдырдан сактап калуу үчүн күрөшүшү керек эле. Илимдин ичинде Аринага карата таарыныч, түшүнбөстүк бар эле. Бирок ал бул таарынычын баласына билдирбөөгө аракет кылды. Деңиз чоңойгондо апасы жөнүндө жаман сөз укпасын деди.

Ал эми Арина ата-энесинин үйүндө өзүн эркин сезүүгө аракет кылып жатты. Алгач достору менен жолугуп, мурдагы жашоосуна кайтып баргысы келди. Бирок кээде түн ичинде Деңиздин жыты, анын үнү, кичинекей алаканы көз алдына келе калчу. Көз жашы өзүнөн-өзү акчу. «Мен жаман эне эмесмин. Болгону өзүмдү сактап калгым келет. Ар бир адамдын өз жашоосун жашоого укугу бар...» Ушундай күндөр өтүп жатты.

ххх

Илим болсо түнү менен баласын карап, араң көз илинтчү. Бала ачка болуп ыйлаганда шашып сүтүн даярдачу. Кээде сүттүн температурасын текшерип жатып, өзү да уйкулуу көздөрү менен эмне кылып жатканын аңдабай калчу. Деңиз тамакты төгүп, кийимин булгап, кайра-кайра алмаштырууга туура келчү. Эркек болгон үчүн, тажрыйбасы болбогон үчүн кыйын эле алгач күндөрү.

Илим жумушка кечикпеш үчүн баласын шашылыш кийинтчү. Бирок Деңиз кийим кийгиздирбей тыбырчылап, ыйлап, колун атасына сунчу. Аны кучагына алганда гана тынчтанчу. Бир күнү Илим баласын убактылуу баккан аялга калтырып, жумушка кетүүгө аргасыз болду. Эшиктен чыгып баратып, баласынын ыйлаганын угуп, кадамын токтотту. Кайра кирип, уулун кучактады. Деңиз атасынын көйнөгүн бекем кармап, коё бербей жатты.

– Балам, атаң азыр келет. Аз эле убакытка барам,- деди ал.

Албетте, Деңиз анын сөзүн түшүнгөн жок. Болгону атасынын кучагынан ажырагысы келген жок. Илим эшикти араң жаап чыкты. Жумушта көңүлү ордунда болбоду. Телефонун улам карап, баласын ойлой берди. Жумушту да жакшы иштей албай кафедранын башчылыгынан кетип, жөн эле окутуучу болуп калды. Эң оор күндөрү Деңиз ооруканага түшкөндө башталды. Жүрөгүндө бир нече тешик болгондуктан, аны оорутпай караш керек болчу.Бирок алсыздыгынан улам ооруп кала берчү.

Бир түнү баланын дене табы көтөрүлүп, дем алуусу кыйындап, оозу көгөрүп, шалактап калды. Илим аны көтөрүп алып улам чекесин кармап, денесин сүртүп, эмне кыларын билбей калды. Документтерин, кийимдерин, керектүү буюмдарын шашылыш чогултуп, ооруканага жөнөдү. Ооруканада дарыгерлер баланы текшерип жатканда Илим коридордо ары-бери басып жүрдү. Бир маалда дарыгер чыгып:

– Азырынча көзөмөлдө болушу керек. Дарылануу талап кылынат,- деди.

Илимдин жүрөгү түшүп кетти. Ошентип ооруканадан баштары чыкпай калды. Ал Деңиздин жанында түнү бою отурду. Бала улам ойгонуп, ыйлап, атасын издеп колун сунду. Илим аны көтөрүп, көкүрөгүнө кысып терметти. Кээде өзү да көзүн жумуп, отурган жеринде уктап кетчү. Бирок Деңиздин кыймылынан дароо ойгончу. Баласына келгенде өтө сезгич эле. Жакшы болуп үйүнө келишкенде Илим кимден жардам сураарын көпкө ойлонду. Анын кайрылып бара турган адамы жоктой сезилди. Достору бар эле, бирок бир жаштагы баланы күн сайын карап берүү оңой эмес болчу. Акыры көптөн бери байланыша элек апасы Айымды эстеди.

Илим үчүн апасына телефон чалуу оңой болгон жок. Арадан канча жыл өтсө да, бала кезинде жүрөгүнө түшкөн жара толук айыккан эмес.

Ал телефонун колуна алып, көпкө чейин номерди карап отурду. Акыры чалды.

– Алло, апа...

– Илим? Кандайсың, балам?

– Жакшы... Бир нерсе сурайын дегем.

– Айта бер, балам.

Илим бир азга унчукпай калды. Анан араң сүйлөдү.

– Деңиз экөөбүз кыйналып жатабыз. Арина кетип калды… Оорулуу баланы бакпайм деди. Жумушума жетише албай калдым. Баланы караганга киши керек болуп жатат. Мүмкүн болсо... келип, бир аз карап бере аласызбы?

Телефондун ары жагында жымжырттык өкүм сүрдү. Айым уулунун өтүнүчүнөн эмес, анын үнүнөн чочуду. Буулугуп, азыр ыйлап жиберчүдөй эле.

– Барам, балам. Эртең эле барам,- деди Айым акырын.

Илим «рахмат» деп телефонду койду. Бирок ичинде жеңилдөө менен кошо түшүнүксүз оор сезим пайда болду. Ал апасын кечирдиби же жокпу, өзү да билген жок. Болгону Деңизге  анын жардамы керек эле.

Эртеси Айым жүктөрүн көтөрүп, уулунун үйүнө көчүп келди. Көптөн бери көрбөгөн небересин колуна алганда көзүнө жаш тегеренди. Деңиз адегенде чочуп, атасына жабышып алды. Айым аны кучагына алууга аракет кылды, бирок бала чоң апасына эмес, атасына колун созду.

– Келчи, жаным. Чоң энең сени көтөрүп алсынчы,- деп акырын эркелетти.

Деңиз дагы ыйлады. Айым баланы кайра Илимге карматты. Бул кичинекей наристенин чоочуркаганынан өзүнүн өткөн өмүрүн эстеди.

Илим болсо:

– Бир аздан кийин көнүп кетет. Жумуштан кеч келем. Тамагын убагында берип, дарысын карап туруңуз. Керек болсо, телефон чалыңыз,- деп шашылыш чыгып кетти. 

Алгачкы күндөрү Айым небересине көнө албай кыйналды. Деңиз тамак жегиси келбей, кашыкты түртүп, ыйлап, уктаганда да улам ойгонуп жатты. Кээде атасын издеп, эшикти карап отурчу. Айым аны алаксытуу үчүн оюнчук берип, ырдап, терметип көрдү. Бирок бала атасы келгенде гана толук тынчтанчу.Илим жумуштан келгенде Деңизди кучагына алып, бетинен өөп, бир топко чейин жанынан чыкпай калчу. Айым бул көрүнүштү сырттан карап, уулунун баласына болгон мээримин көрүп, ичинен оор үшкүрчү.

Бир күнү кечинде Деңиз уктап калгандан кийин Илим ашканада чай ичип отурду. Айым анын жанына келип, үн катпай карама-каршы отурду.

– Балам, аябай чарчадыңбы?

– Көнүп калдым, апа.

– Жок, көнгөн жоксуң. Көзүңдөн көрүнүп турат.

– Адам баарына көнөт. Жашоомдогу эң оор нерселерди кичинемден жеңгем. Муну да жеңем.

Айым башын ийкеди. Бирок уулунун бул сөзү анын жүрөгүнө катуу тийди. Илим аны урушкан жок, күнөөлөгөн жок. Аны кечирдим да деген жок. Жөн гана апасы катары эмес, небересин карап бере турган адам катары кабыл алгандай болду. Ортолорунда бир дубал бардай эле, ошону менен бирге улуу сүйүү бар экени да сезилчү.

Айым ошол түнү көпкө чейин уктай албай чыкты. Түн ортосунда Деңиз ойгонуп, ыйлап жиберди. Айым ордунан туруп, баланы көтөрүп алды. Деңиз көзүн толук ача элек бойдон атасын издеп, эшик тарапка колун сунду.

– Атаң уктап жатат, жаным. Чоң энең бар,- деп терметти.

Бирок Деңиз тынчыган жок. Айым аны көкүрөгүнө кысып, бөлмөнү аралап басып жүрдү. Баланын кичинекей колу анын кийимин кармалап, тиктеп жатып акыры уктап кетти. Ошол учурда Айымдын көз жашы төгүлдү.

Илим да ушундай наристе болгон. Ушундай кичинекей алакандары бар эле. Бир кезде аны да бирөөнүн кучагына таштап кетүүгө аргасыз болгон. Ошондо өзүн актаганга миңдеген себеп тапкан.

 

 

(Уландысы кийинки санда)

 



"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг   
Комментарийлер()
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде колдонуучу (Катталган: , коноктор: ) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
27439;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2026 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Турусбеков 109/1
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
p
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: