Было время ты и я,
Были грёзы полных света.
И надежда нас вела,
Чтобы не кончалось лето.

Времени песочный след,
Нас расставил словно звёзды.
И назад пути уж нет,
Млечный путь забыл пороги.

Кайырма:
Любовь, любовь, любовь,
Словно птица между нами.
Посланье в небо шлёт,
Заветными мечтами.
Ты знай, ты знай, ты знай,
Незабыть нам наше время.
О том, что помнит дождь,
О том как было это!!!

Помнить буду я всегда,
Как любили мы друг-друга.
Ангел твой поймет меня,
Грусть моя на сердце скука.

А помнишь нас любовь нашла,
Так нежданно словно муза.
И в душе цвела весна,
Но постигла нас разлука.

Кайырма:

Были грезы полных света,
И надежда в любви.
Были встречи до рассвета,
И заветные сны.
Были первые свиданья,
И признанья в любви.
Были яркие моменты,
Этой теплой весны.
И так боялась она,
Не потерять лишь тебя.
И помнить будет всегда,
Твою улыбку она.
И ночи скажут одно,
Что было, то не прошло.
И в сердце будет её,
Биться имя твоё…

Кайырма:

Биз кыйрап кемедей,
Тегиз телегей эмес, аттиң ай.
Из калды жүрөктө,
Калды сүрөттө элес ак куудай.
Сен кабарыңды айтып мага койбой,
Жүрдүң экен кандай жайда, дегеле кайда?
Мен ыйык туткан Ысык-Көлдү бойлой,
Жүрөгүм сыздайт кайра-кайра.

Кайырма:
Азапка күчөп батты жан,
Кайгы тапты жан.
Айрылып келем бактыман, тайдым бактыман.
А бирок сага тилегим, жалгыз тилегим,
Айрылба, көлүм, ак кууңан,
Көлүм, ак кууңан.

Мейли кайгым бөлүнбөй, тагдыр өрүлбөй
Далай бир жыл өтсө.
Биз калдык бир сүрөттө,
Жарашып күнгө, жарашып бирге.
Сен бакытты издеп кайда гана барба,
Жолугуп асыл жанга жадырап-жайна.
Мен жерге батпай, жанга таппай айла
Көлүмө келем кайра-кайра.

Кызыл өрүк төгүлгөндөй,
Кыздын чачы өрүлгөндөй.
Кыз жашырып ал ак сүйүүсүн,
Кыйгач карап көңүл бөлбөй.

Кайырма:
Кызыл өрүк, кызыл өрүк,
Сүйүп калдым мен сени көрүп.
Кызыл өрүк, кызыл өрүк,
Койчу мага көңүл бөлүп.

Кызыл өрүк данегиндей,
Кара көздүн карегиндей.
Кагып кашың басып кеттиң,
Калтырбадың дарегиңди, эй.

Кайырма:

Кызыл өрүк, азап болдуң,
Кызык сүйүү баштап койдуң.
Кыздын атын сурай албай,
Кызыл өрүк атап койдум.

Карагат кара көзүң бар,
Бал ширин таттуу сөзүң бар.
Алдыңа барып айтууга,
Шекерден таттуу сөзүм бар.
Уктабай сени ойлодум,
Ойлосом ойго тойбодум.
Куру дегенде сый кылып,
Кубантып, карап койбодуң.

Кайырма:
Жүрөгүм менин бир гана,
Жүз жүрөк менде болсо да.
Эмгекти сүйгөн жалжал көз,
Берер элем бүт сага.

Тосоюн деймин жолуңду,
Кармасам деймин колуңду.
Карабай кетип сен эми,
Кайната көрбө шорумду.
Үн улап менин үнүмө,
Шерик кыл өмүр гүлүнө.
Аймалап жыттап күнүнө,
Ай сайын эмес күнүгө.

Кайырма:

Пусть слышит мир,
Знает как люблю тебя.
Что для меня,
Свыше создана земля.
Пусть знает мир,
Я хочу быть лишь с тобой.
С этой минуты,
Ты навеки только мой.

Без тебя моя жизнь теряет свет,
Я искал и нашел судьбы ответ.
Среди бела дня ты явилась мне,
Так нежданно, неожиданно.
Может это всего лишь мой сон,
Мною выдуманная сказка.
В миг растает, белым снегом,
Под нее готов засыпать всегда.

Кайырма:
Пусть слышит мир,
Знает как люблю тебя.
Что для меня,
Свыше создана земля.
Пусть знает мир,
Я хочу быть лишь с тобой.
С этой минуты,
Ты навеки только мой.

О тебе я мечтал, поверь, давно,
И молил бога только об одном.
Подарить мне любовь несравненную,
Неожиданно и нежданно.
И пускай это будет лишь сном,
Мною выдуманная сказка.
Пусть растает белым снегом,
В этой сказке мы вместе навсегда.

Кайырма:

Жүрөгүм, жүрөгүм жаман эзилет,
Сүйүүгө жан дүйнөм неге берилет?
Бир өзүң деп жүрсөм да.
Сагынып, саргайып күтүп жүргөнмүн,
Өзүңдү, өзүңдү жаным, сүйөмүн,
Бир өзүң, жүдөдүм.
Сагынып, саргайып сен деп жүрсөм да,
Өзүңдү, өзүңдү жаным, сүйсөм да,
Сезбедиң, сезбедиң.

Кайырма:
Эркелеп, эркелеп сага барсамбы,
Кучагың, кучагың мага жайсаңчы.
Жан эркем, сүйүүнүн балын татсаңчы,
Жүрөктүн кусасын жазсаңчы.

Ойлонуп, ойлонуп ойго батамын,
Көз алдымдан кетпейт сенин карааның,
Жете албай сыздадым.
Жүрөмүн азыр да сени сагынып,
Билемин, келбесиң мага кайрылып,
Ыйлаймын, сыздаймын.
Жүрөмүн азыр да сени сагынып,
Билемин, келбесиң мага кайрылып,
Ыйлаймын, кыйналдым.

Кайдасың, кайдасың менин жамалым?
Өзүңдү, өзүңдү издеп таппадым.
Асылым, ардагым сүйүүм сезбедиң,
Келбедиң жалгызым, келбедиң.

Сагынып, саргайып сен деп жүрсөм да,
Өзүңдү, өзүңдү жаным, сүйсөм да,
Сезбедиң, сезбедиң.

Кайырма:

Өткөндү эстеп аядым,
Сүйгөнүң мен башкамын.
Айлуу түндөрдө ыйлаба,
Күткөнүң мен башкамын.
Көз ала качтым көзүңдөн,
Чындап сүйө караган.
Унчукпа, күнөө өзүмдө,
Бул махабат – бул арман.

Сагынба, сагынба, сагынба мени...
Сагынба, сагынба, сагынба мени...

Калбастыр арзуунун деми,
Коштошуп көп ойлонбо.
Талашып мени тагдырдан,
Түн укуңдан ойгонбо,
Асылым деп жүрбө.
Өкүнүчтөн күйбө,
Сезимдин кургатып алба бүрлөрүн.
Арманы көп бул дүйнөдө,
Сүйсөң да көп кайталайм – “Сагынба!”

Сагынба, сагынба, сагынба мени...
Сагынба, сагынба, сагынба мени...

Турдуң да мага сүйкүм күлүп,
Арначы назик махабатың.
Мен да арнайын өмүрүмдү,
Алтыным менин, сен кымбатым.

Кайырма:
Сен жөнүндө ойго курчалдым,
Жүрө албаймын жаным тынч алып.
Тынч уйкумду уурдап кеттиң го,
Садагасы, кетем зарыгып.
Сен жөнүндө ойго толгонуп,
Айлуу түндө кетем ойгонуп.
Сени жоготкондон коркомун,
Сагынамын дале ойлонуп.

Тартынбачы, келчи, келсеңчи,
Арзуу деген нурун сепсеңчи.
Өмүр бою сүйүү дастаны,
Болсун бизге өмүр белеги.

Кайырма:

Сезбесең кайдан, махабат жалган,
Сүйүүдөн көңүлүм арылып калган.
Эркеле мага, теңебейм айга,
Эми кайгырбайм, жалынбайм,
Кеч болот арман.

Кайырма:
Жүрөгүм сагынат,
Жаныма келсе деп кайра,
Кайгыга багынбайм, кетсең да арбап.
Керемет жаныңа жагынам,
Мөлтүрөп жааган,
Жамгырдай агылам, алсырап барам.

Керемет таңда келсемби кайра,
Аярым, айдайым, эркеле мага.
Кайгыга салба, сйүйп тандаба,
Махабат алдаба, кетсе башкага.

Кайырма:

Согревает нас Ваша теплота,
И всю боль рукой сняла.
Катится слеза, верила в меня,
И с надеждой ты ждала.
И не зная сам, следовал стопам,
Всех своих друзей, обман.
А теперь затих,
Всё в себе затмив,
Понял я ,что мне пора.

Кайырма:

Мама, ты прости, обними,
Ведь уже всё позади.
Мама, ты одна у меня,
Лишь бы ты была всегда.
Мама, знаю я нет дороже для тебя чем я,
Вся надежда в материнской теплоте.

Как всегда светла, ко всему добра,
Ты заботливая мать.
Пережитки все, прошлую печаль,
Позабыла ты уже.
Но я сберегу всю твою мечту,
Разведу тоску твою.
И слова приму, боль твою пойму,
Тяжесть в руки я возьму.

Кайырма:

Сүйөм дедиң, көзүң айтат калпыңды,
Ойноп айттың, оюң дагы салкынбы?
Буга чейин алдаптырсың көп кызды,
Бул жолкуда бузат окшойм салтыңды.

Эркелебе, калпың калды билинип,
Күлүп койсом алдың го сен сүйүнүп.
Кара тизме жазып жүрөм жүрөктө,
Сенин атың калды анда илинип.

Кайырма:

Эркелетпе, эркелетчү сен эмес,
Сөзүң мага тамашадан бир элес.
Колун сунуп чуркагандар толтура,
Ашса ашат, бирок сенден кем эмес.

Жаным дедиң жалган айтып жалдырап,
Билем, бул сөз көп кыздарды азгырат.
Жылуу сөзүң жибитсе да жүрөктү,
Сүйө албайм, сезимимди камчылап.

Эркелебе, калпың калды билинип,
Күлүп койсом алдың го сен сүйүнүп.
Кара тизме жазып жүрөм жүрөктө,
Сенин атың калды анда илинип.

Ах-бах, чиркин,
Көздөрдүн чагылганын карачы.
Жүрөктөр кагылат,
Ах-бах, ширин, таттуу,
Бул тилектердин арасы.
Таранып тагынат,
Эй, кадалып билинбей,
Эриндери дирилдей,
Эркелеп барып эрмек тапкан сезимдей.
Себеби сезилбей, теңелип теңиндей,
Терметип тең бакыт менен кемесиндей.

Кайырма:
Сезим келет, сүйүү демек,
Бул сен күткөн күндөрдөн белек.
Сүйүү демек, ал керемет,
Жүрөккө сезимдерден белек.

Тах-тах, чиркин,
Жүрөктүн кагышканын карачы,
Жаңылбай жалынам.
Таптак тийген айдын ак нурларынын арасы,
Жаңы ырдай жаңырган.
Таң жарым ай жаңыдан,
Табышкан, таарынган.
Таттуу бир кыял табият тартуулаган,
Сүйүүнүн жүрөгү, биригип түнөгү,
Өмүрдүн өзөгү, махабат мүрөгү.

Кайырма:

Барамын жай,
Башталат жаңы барактай.
Кадамы жалгыз, эй,
Табышмак атын айта албай.
Тазасын ай,
Тунугу айдын нурундай.
Барамын жалгыз эй,
Сага...

Барамын жай,
Башталат жаңы барактай.
Кадамы жалгыз, эй,
Табышмак атын айта албай.
Тазасын ай,
Тунугу айдын нурундай.
Барамын жалгыз эй,
Сага...

Сен сезип турсаң,
Сезимге көңүл бурсаң,
Себелеп жамгырдай төгүп турсаң.
Мен жайып кучак,
Тагдырга салган тузак,
Татынам калбайын сенден узап.

Знаю, ты ждешь и не поймешь,
То, чем жила я,
И не смогла.
Не проси, не проси, не моя вина,
Не проси, не проси, я уже ушла.

Знаю, уйдешь (без слов),
И не поймешь (того, что было).
То, чем жила я,
И не смогла.
Не проси, не проси, не моя вина,
Не проси, не проси, я уже ушла.
(Жизнь тебя увела…)

Знаю, ты ждешь и не поймешь,
То, чем жила,
И не смогла.

Все равно люблю,
Все равно люблю,
Я люблю тебя…

Өзгөдөн башка болуп сен мага турчу элең,
Сезимиң жашыргансып сен неге жүрчү элең?
Жанымдан алыстабай, жалооруп байкатпастан,
Жаз болсо жар айланган жан дүйнөм өзүң элең.

Айылдын кечтерин сагындырган,
Алтындай жаштыкты чагылдырган.
Арнаган ырларың эсимден кете элек,
Эскирген эстелик дептериң сүрөт менен.
Экөөбүз жолукчу чынар терек,
Эч кимди жолотпой турса керек.
Эми да күткөнсүйт жалдырап күн сайын,
Жалбырак саргайып жазды эңсеп жашыгансыйт.

Бар эсим багындырган,
Бар болгон өзүң элең.
Балкыган гүл жыттанып,
Бал болгон өзүң элең.
Башымдан тегеренип,
Бирдеме дегиң келип.
Бар болуп учуп жүргөн,
Бал аары өзүң элең.